Çünkü:
1.Anayasa’nın Eşitlik İlkesi İhlal Edilmiştir: Türk Ceza Kanunu’nda öngörülen cezaların infazında eşitlik esastır.Ancak bu düzenleme, suçu ve suçluyu ayırt etmeden yalnızca cezaevinde bulunma koşulunu önceliklendirmiştir.Böylece yargı sürecindeki aksaklıkların faturası, bireylere kesilmiştir.
2.Suç Tarihi Yerine Hükümlü Olma Kriteri Getirilmesi Haksızlık Yaratmıştır:
Geleneksel infaz düzenlemelerinin aksine, suç tarihi yerine hükümlü olma hali esas alınarak, suçlular arasında keyfi ayrımlar yapılmıştır.Bu, adil yargılanma hakkı ve infazda eşitlik ilkelerine aykırıdır.
3.Yargı Süreçlerinin Gecikmesi Vatandaşa Mal Edilemez: Yargılamanın uzun sürmesi ve
ceza kararlarının geç kesinleşmesi, devletin sorumluluğundadır.Ancak bu düzenleme, mağduriyet yaratarak, adaletin tecellisini bireyler için ulaşılmaz hale getirmiştir.
4.Cezaların Bireyselleştirilmesi İlkesine Zarar Verilmiştir: Ceza hukukunun temel prensiplerinden biri olan bireyselleştirme ilkesi göz ardı edilmiş, sadece fiziksel olarak cezaevinde olanlar lehine bir düzenleme yapılmıştır.Oysa cezanın amacı, toplum düzenini sağlarken bireyi de reforme etmektir.
5.Anayasa’nın Hukuk Devleti İlkesiyle Çelişmektedir: Hukuk devleti, yasaların bireyler arasında ayrımcılık yapmadan uygulanmasını zorunlu kılar. Ancak bu düzenleme, devletin kendi sorumluluğunu yerine getirmemesinden doğan mağduriyetleri, vatandaşlara yüklemiştir.
Adalet Takvime Göre Değişmez
Pandemi döneminde cezaevlerinde yaşanan olağanüstü koşullar nedeniyle çıkarılan COVID-19 infaz düzenlemesi, o günün şartlarında kamu sağlığını korumaya yönelik önemli bir tedbir olarak değerlendirildi. Ancak aradan geçen yıllar, bu düzenlemenin bazı yönleriyle yeni tartışmaları da beraberinde getirdi.Bugün en çok tartışılan konulardan biri,
31 Temmuz tarihi esas alınarak yapılan ayrımın benzer hukuki durumda bulunan kişiler açısından farklı sonuçlar doğurmasıdır. Bu durum, "Adalet aynı suçu işleyen kişiler arasında yalnızca tarihe göre farklı uygulanabilir mi?" sorusunu gündeme taşımaktadır.Hukuk devletinin temel direklerinden biri,
kanun önünde eşitlik ilkesidir. Elbette yasama organı belirli tarihler esas alarak düzenlemeler yapabilir. Ancak bu düzenlemelerin, nesnel ve makul gerekçelere dayanması ve ortaya çıkan sonuçların adalet duygusunu zedelememesi beklenir. Aksi halde hukuken mümkün görülen bir uygulama, toplum vicdanında tartışılmaya devam edebilir.İnfaz hukuku yalnızca cezanın nasıl yerine getirileceğini düzenlemez; aynı zamanda toplumsal barışı, yeniden kazandırmayı ve hukuk güvenliğini de gözetir. Bu nedenle benzer durumdaki kişiler arasında yalnızca belirlenen bir tarihten kaynaklanan farklılıkların doğurduğu sonuçların yeniden değerlendirilmesi gerektiğini savunan hukukçuların görüşleri de dikkatle ele alınmalıdır.Adalet, yalnızca mahkeme salonlarında verilen kararlarla değil, infaz sürecindeki uygulamalarla da ölçülür. Toplumun hukuk sistemine duyduğu güven, kuralların öngörülebilir, eşit ve hakkaniyete uygun uygulanmasıyla güçlenir.Bugün yapılması gereken, konuyu siyasi tartışmaların ötesine taşıyarak hukuk devleti ilkeleri çerçevesinde değerlendirmektir. Eğer uygulama sonucunda benzer hukuki durumda bulunan kişiler arasında haklı gösterilmesi güç farklılıklar ortaya çıkıyorsa, bunların giderilmesi demokratik hukuk devletinin gereğidir.Çünkü adalet, takvim yapraklarına bağlı olarak değişmemelidir. Hukukun amacı tarihleri yarıştırmak değil, hak ve özgürlükleri eşitlik ve hakkaniyet temelinde güvence altına almaktır. Güçlü devlet, gerektiğinde kendi düzenlemelerini gözden geçirebilen devlettir. Güçlü hukuk ise toplumun vicdanında karşılığını bulan hukuktur.Son söz şudur: Adaletin ölçüsü takvim değil, eşitlik ve hakkaniyet olmalıdır.
